Dzięki uprzejmości Wydawnictwa Poznańskiego trafiła mi się książka Roberta Macfarlaena ” Czy rzeka żyje”? Wystarczy zrobić kilka spacerów przy brzegu Królowej polskich rzek, by to pytanie nieustannie wracało. Szczególnie teraz, kiedy przez największą Polską rzekę można swobodnie przejść nie korzystając z mostów.
Polecam to dzieło. Damian Sawicki.
Kilka cytatów na zachętę.
” Efekt przesuwającego się punktu odniesienia” to określenie procesu, w którym postępujące niszczenie świata przyrody z czasem staje się czymś ” normalnym” ponieważ każde kolejne pokolenie mierzy stratę w stosunku do punktu odniesienia, który już wcześniej został zaniżony”
” Spośród nazw nadawanych epoce Ziemi, którą właśnie kształtujemy […] – jedną z najbardziej niepokojących jest [..] eremocen. [….] Eremocen to wiek samotności. […] To odosobnienie jednego gatunku, który na skutek własnych działań pozsotaje na Ziemi osamotniony. To milczenie niemej planety, na której mowa, pieśń i opowieści inny istot stały się niesłyszalne, bo wygasłe”
[…] stoimy na rozdrożu. Albo wejdziemy w epokę ekozoiczną w której przemyślimy w końcu i przearanżujemy nasze zycie jako jeden z wezłów wszechobejmującej sieci splątanych ze sobą istnień, lub osuniemy się w epokę technozoiczną, w której nie przestaniemy degradować sprawiedliwości, a wraz z nią całego ziemskiego życia, pozostawiając po sobie w przeszłości w skali geologicznego czasu głębokiego wyłącznie ślady spustoszenia i wymierania„
